you have brains in your head,
you have feet in your shoes,
you can steer yourself,
any direction you choose…

…you’re off to Great Places,
today is your day!
Your mountain is waiting,
so…get on your way!
“oh! the places you’ll go”

–Dr. Seuss

Á fimmtudaginn næsta er kominn mánuður síðan ég lenti í Managua og ég finn hvernig myndin er að skýrast og rútína að mótast. Ró er að færast í hjartað og öryggistilfinning að taka við óvissu og varkárni þess sem er nýr í ókunnu umhverfi.

Nútímatækniundur gera manni svo ótrúlega auðvelt fyrir að halda sambandi við land manns og þjóð, fjölskyldu og vini að mér finnst ég einhvernveginn ekkert vera langt í burtu. Ég held að það, auk þess að vera orðin vön umhverfinu sé að gefa mér öryggistilfinninguna.

Um helgina keypti ég til dæmis inneign á Skype og fyrir einungis 4 dollara flutti það mig eins og flóapúður í Harry Potter bók, úr hábjörtum degi í 30 stiga hita Managua yfir í rigningarkvöld í Reykjavík í stofunni hjá mömmu og pabba, heimavistina hennar Kristínar í Sigtúnu í Svíþjóð og inn í bíl til Magndísar sem var keyrandi í Hafnarfirði. MSN-ið gerði mér svo kleift að setjast stuttlega á kaffihús með Krumma í Moskvu meðan hann beið eftir að Síberíulestin legði af stað ..það er alveg hreint magnað að geta tímaflakkað svona um heiminn.

En netið gerði mér ekki bara kleift að slúðra og heyra fréttir af fjölskyldu og vinum ..það gerði okkur Þóru (Almannatengsla-fulltrúanum mínum hérna í Nicaragua) líka kleift að taka þátt í handboltaæðinu og þjóðarstoltinu sem greip Íslendinga í vikunni.

Við létum fjarlægð ekki stoppa okkur í að horfa á leikinn, né að klukkan var 1:45 á laugardagskvöldi og við staddar í partýi, NÉ að síðan sem mbl gaf upp með vídjólink virkaði bara í Evrópu ..nei, við tókum bara yfir partýið, leituðum uppi leikinn á einhverri Argentískri síðu (tókst eftir klukkustunda leit) og hlustuðum á íslenska lýsingu á Rás 2. Meira að segja frakkarnir í partýinu virtust styðja okkur frekar en eigið land. En kannski var það bara af vorkunnsemi frekar en einlægni ..maður má ekki gera lítið úr þjóðarstolti svo lítillar þjóðar.

Í dag hittust svo allir Íslendingarnir í landinu í grillmat til að fagna silfrinu. Allir 9 (Ragna, Geir og synir þeirra þrír, Ég, Þóra, Gerður og Gestur ..10 ef við teljum Saúl með):P Í stóru húsi með sundlaug og Granateplatré í garðinum, húshjálp í eldhúsinu og verði við dyrnar borðuðum við nicaraguanskan mat eldaðan að íslenskum sið og töluðum við saman á okkar pínulitla tungumáli um spennandi áfangastaði í landinu sem við búum ..svona að mestu leyti í.

Komdu með mér til að kanna heiminn, kreistum appelsínur, finnum keiminn, týnum döðlur tökum daginn snemma í nótt.. hlustandi á Stebba Hilmars syngja til mín þessi orð sitjandi við litla skrifborðið mitt í húsi 5 við götu sem hefur ekkert nafn í miðri Managua-borg líður mér ágætlega.

Tvær vinnuvikur eru núna búnar og ég er smám saman að aðlagast umhverfinu hérna. Er smám saman að kynnast fólkinu, bæði fólkinu á heimilinu (fjölskyldunni, húshjálpinni og vörðunum) og Skandinövunum eins og ég kýs að kalla vinahóp Þóru. Ég er farin að venjast því að maurar fari nokkra könnunarleiðangra á dag upp Mont Lora og orðin vön því að líta út eins og hvítu svepparnir með stóru rauðu doppunum ..doppurnar verandi ofnæmisviðbrögð við moskítóbitum og hvítan því ég er aldrei í sólinni. Ekki búast við tanaðri Loru heim.. Traffíkin er farin að virðast ósköp eðlileg og ég er farin að rata ágætlega í nokkurra kílómetra radíus frá heimilinu.

Það sem ég er ekki búin að aðlagast er hitinn yfir hádaginn (30°c) og hljóðin. Ég er fullkomlega háð loftkælingum og sundlaugum til að takast á við hitann og svo á ég rosa erfitt með svefn því mér finnst rakinn magna upp öll hljóð. Það hjálpar heldur ekki til að einhverjir 17 ára stúdentar eru búnir að leigja hús hérna á ská á móti sem halda partý um hverja helgi.

Ég var sem betur fer sjálf í partýi á föstudagskvöldið (jeij!) þegar Saúl gafst upp á þeim og tók til þess ráðs að henda sandi yfir vegginn til þeirra til að stoppa partýöskrin. Lögreglan svaraði ekki símanum og þau svöruðu ekki dyrabjöllunni ..þannig að fair is fair.

En talandi um öskur þá heyrði ég í öskurapa við eldfjallagíginn sem ég fór að synda í með Maríu, Mathias og Þóru í gær! Þessi staður, Laguna de Apoyo, er mesta paradís sem ég nokkurn tíma komið í. Mætti segja að staðurinn sé eins konar blanda af Amazon, Kerinu og Þingvallavatni ..allt í kring er þéttur skógur fullur af lífi, vatnið er kristaltært en á sama tíma hitað upp í fullkomið hitastig af sólinni.

Við vatnið eru veitingastaðir í hæfilega langri fjarlægð frá hvor öðrum (svo langri að maður tekur ekki eftir öðrum) sem eru búnir að byggja palla og setja upp rólur við vatnið. Ef maður kaupir mat fyrir 400 krónur má maður vera allan daginn á pöllunum þeirra.

Kosturinn við að synda í eldfjallagíg er að það eru engir stingufiskar eða öldur til að hafa áhyggjur af eins og við sjóinn. Við sáum marglita fugla og fiðrildi flögra um. Tvær litlar leðurblökur hengu undir sólpallinum okkar og litlir fiskar syntu kringum mig meðan ég reyndi að ná sambandi við gæludýraapa veitingastaðarins sem rólaði sér í hlíðinni fyrir ofan vatnið. Myndirnar stækka ef þið smellið.

Í dag var svo latur sunnudagur. Hékk heima allan daginn, lesandi Veronica decides to die eftir Paulo Coehlo, dormandi, borðandi og skrifandi ..eina sem ég fór úr húsi var stutt í matvöruverslun með Gerði og Gesti (keyptum morgunkorn að mínu skapi, jeij) og í bíó með Skandinövunum á Camilo Querido, frábæra heimildamynd frá Costa Rica.

Nú er klukkan 23 hjá mér, 5 hjá ykkur, svo ég ætla að fara að sofa, enda þarf ég að vakna kl 6:30. Óska ykkur góðrar viku.

Hér eru nokkrar myndir af snilldar pöddum sem ég sá á ströndinni um seinustu helgi. Fyrri myndin er af 3 cm langri vespu halda fanginni stærðarinnar húsflugu (er hún að verpa??). Næsta mynd er af vespu í sama tré ..djöfull var ég að skíta á mig meðan ég tók þessar myndir.

Á ströndinni var heilmikið líf. Þetta fiðrildi og þessi drekafluga virtust jafn forvitnar um mig og ég um þær því þær pósuðu alveg heillengi fyrir framan mig meðan ég reyndi að ná fókusnum akkúrat. Helvítis klúður að taka ekki góðu linsuna mína með..

Að lokum er hér mynd af risa-moskítóflugu sem Saúl veiddi um daginn heima. Þær eru ekki svona stórar að jafnaði, hann geymdi þessa til að sýna okkur.

Annars hló ég og hló þegar ég tók eftir því í morgun að moskítóvörnin mín heitir Átan. Reyndar Autan, en ég las þetta sem Átan og það er svooo viðeigandi, með mynd af kvikindi fyrir neðan nafnið á túpunni.

Jæja nú læt ég verða af því að blogga. Vika síðan ég uppfærði síðuna þrátt fyrir að vera löngu komin með þráðlaust net heima. Vegna þreytu og tímaleysis hef ég ekki náð að skrifa en er núna búin að vera hérna í viku og þrjá daga og hef það mjög gott:

Á mánudaginn hóf ég “vinnu” mína. Morgnarnir hafa reynst mér auðveldir því þá hef ég fasta dagskrá. Fyrst elda ég hafragraut ofan í okkur, kem Gesti í fötin sín sem Gerður hefur tilbúin fyrir mig og laga smá nesti. 45 mínútur er passlegur tími í það og svo tekur korter að keyra með hann í leikskólann. Þannig hóf ég innreið mína kl 7:45 á mánudagsmorgni í umferð Nicaragua. Þessi frumraun mín í traffíkina hérna hefur gengið eins og í sögu og ég er búin að standa mig með prýði, en bara ef ég segi sjálf frá

..mér finnst ég nefnilega vera algjör hetja að hafa ekki enn keyrt á menn eða hluti því að það eru engar gangstéttir í Managua. Fólk, hjól, hestvagnar og hverskyns bílar; líka þeir sem eru að detta í sundur og komast bara 20 km/klst, deila vegunum sem eru eins og ostur, svo margar eru holurnar. Rigningin hérna tætir malbikið í sig og fólk hefur ekki í við að laga þær fyrir utan það náttúrulega að sveitastjórnin tímir því ekki heldur..

Klukkan 12:45 fer ég svo að sækja Gest úr skólanum sínum en eftirmiðdegin eru meira krefjandi. Í þessum hita verður maður svo þreyttur að það er frekar erfitt að leika og hafa ofan af fyrir 4ra ára barni, þó þetta séu bara 4 tímar 4x í viku ..allar sniðugar leik-tillögur eru því velkomnar. Hingað til höfum við verið sparkandi boltum, kubbandi, málandi, teiknandi, púslandi, skoðandi pöddur en það sem er langauðveldast að gera, eins og við gerðum á fimmtudaginn, er að fara með hann að leika við annað barn. Það vill svo til að Ragna Guðbrandsdóttir sem kenndi mér tvo kúrsa á seinustu önn, var að flytja til landsins með alla fjölskylduna og fórum við því til hennar á fimmtudaginn þar sem Gestur lék við yngsta strákinn hennar. Við komum kannski til með að verja fleiri eftirmiðdögum saman.

Þannig lauk fyrstu vinnuvikunni og gekk allt vel en helgin var kærkomin og reyndist alveg frábær. Var núna að koma af kyrrahafs-ströndinni eftir heilan dag í algjörri paradís (myndir væntanlegar) og í gær fór ég með fjölskyldunni að skoða Granada sem er bær hérna í klukkutíma fjarlægð. Hápunkturinn var þó á föstudaginn þegar ég fór á geggjaða fótboltaæfingu með stelpum úr sendiráðunum og Sameinuðu þjóðunum ..og þaðan á fyrsta djammið hérna (þökk sé Þóru íslenska starfsnemanum sem vinnur með Gerði) ..alveg ógeðslega gaman að hitta annað ungt fólk (þó Saúl og Gerður séu alls ekki gömul) og geta slett aðeins úr klaufunum Maður er jú barnlaus ennþá þó maður sé að passa eitt slíkt!

Ég sit á matsölutorginu í verslunarmiðstöð 2 götum frá heimili mínu að notfæra mér þráðlausa netið hérna. Það á eftir að koma þráðlausu neti í gagnið heima, það kemur bráðum og þá fer ég oftar á netið. Þangað til verða bloggfærslur og email óreglulegur viðburður.

Verslunarmiðstöðin heitir Galerias og er víst “moll” ríka fólksins, sem þýðir bara að búðirnar eru dýrar og tómar og fara gjarnan á hausinn. Hér er samt allt morandi í fólki og börnum á göngunum því það er víst sport að fara í göngutúr um mollið og borða jafnvel Burger King eða annan skyndibita. Það er meira að segja Subway hérna.

Annars hef ég það alveg svakalega gott hérna í Nica. Í raun lifi ég mun hærra en á Íslandi með stórt og bjart herbergi með risa skáp og einkabaðherbergi. Ég á hreinlega ekki nóg drasl til að fylla allt skápaplássið Gerður og Saúl eru svakalega góð við mig.. fullt fæði þýðir líka að það er borgað fyrir mig þegar fjölskyldan borðar á veitingastöðum. Það er gert um helgar því Nuvia, húshjálpin mætir bara á virkum dögum.

Fyrir utan hversu hátt ég lifi þá er ég að missa mig yfir hvað það er allt grænt og lifandi hérna. Á þessum þrem dögum er ég búin að sjá fleiri litrík fiðrildi en ég get talið, nokkra kólibrífugla, fullt af eðlum og þónokkrar bjöllur. Er ekki enn búin að fá neitt maurabit en 2 moskítóbit, sem er ekki neitt miðað við hvað það er rakt og hlýtt og ég ekki að nota neina moskítóvörn úti við. Allir gluggar hússinseru með flugnanetum ..og öll herbergin með loftkælingu

Á morgun byrja ég að passa Gest, vakna klukkan 7 til að klæða hann og fæða og svo mun ég keyra með hann í skólann sinn ..hangsa til 13 þegar ég sæki hann aftur og leik við hann til 17. Ekki erfiður vinnudagur það ..nú þegar búin að átta mig þokkalega á krakkanum og við eigum svakalega margt sameiginlegt, t.d að finnast skordýr og dýr almennt algjör snilld, gaman að sparka í bolta og teikna og kubba.

En ég er að verða batteríslaus þannig ég kveð að sinni, vona að fólk sé að njóta verslunarmannahelgarinnar á Íslandi..

Nú er klukkan 13:55. Ég á að ná fluginu til Atlanta kl 13:55. Nú hugsiði væntanlega, ji, hún er að blogga í flugvélinni ..eða ji, hún hefur misst af fluginu. En nei, ég hef bara gríðarlegan aulahúmor, og þið kannski aulahroll ..því klukkan er 13:55 að íslenskum tímaaa… Já, ég hef heilar 4 klst í gróða kæru vinir.

Í gær fór ég á Manhattan. Núna er ég svöng. Ég ætla í hverfissjoppuna að fá mat. Já, mat.

Jæja nú er ég á Crown Brownstone hosteli í Brooklyn. Sit í stofunni ásamt fleirum horfandi á Family Guy ..next up er Office. Office er fyndið. En já..  spá í að fara að sofa. Flugið var ..langt. Leigubílstjórinn var villtur ..en já. Þreytt.

Í gær fór ég á fótboltaæfingu ..fór að pumpa í boltann þar sem strætó átti ekki að koma strax, en að sjálfsögðu kom hann bara snemma. Jæja.. ég kom þá bara sein og byrjaði á skallaæfingunum. Þar tókst mér að næla mér í fyndnustu marbletti sem ég veit um, í hársverðinum. Það sem er kannski verra er að mér tókst líka að bráka eða allavega lemstra einn putta illilega.

Guði sé lof hvað maður notar litla putta vinstri handar lítið. Ég hreinlega nota þennan putta varla. Núna dáist ég að honum.. hann er nefnilega stokkbólginn og í litum regnbogans. Ok, kannski ekki alveg ReGnBoGaNs ..en svona margir mismumanandi blá/fjólublá-litir. Fancy finger. Fjólublátt er náttúrulega uppáhaldsliturinn minn..

Það var ekki glæta að ég nennti uppá Læknavakt, sama þó Soffía væri að vinna. Kópavogur er einfaldlega fáránlega langt í burtu fyrir utan að vera drulludýr þjónusta. Legg til að það verði komið upp annarri læknavakt, kannski bara á Lækjartorgi. Það er alltaf verið að pæla hvernig er hægt að auðga mannlífið á torginu..

Ég ákvað því bara að bíða þar til ég næði sambandi við einkalækninn minn, æskuvinkonuna Sigurlaugu. Hún er skemmtilegur læknir.. Sat í afmælisboði hjá henni á miðvikudaginn með svona 10 öðrum læknanemum hlustandi á þær spjalla um sumarvinnurnar og námið. Merkilegt að af mínum litla grunnskólabekk eru 4 farnir í læknanám. Finnst það ansi há prósenta, þar að auki eru þetta tvö sett af góðvinum. Efast um að margar námsleiðir dragi vinina hægt og rólega sömu leið.

En aftur að puttanum mínum. Það var á endanum Kiddi sem upplýsti mig um að það eina sem væri yfirleitt gert væri að setja spelku á puttann.(Sem einkalæknirinn staðfesti þegar ég náði loks í hana) En pælið í því, ef ég myndi láta leiða mig útí þannig vitleysu, þá gæti ég ekki verið að skrifa þetta! Þó ég noti litla puttann ekki mikið í skrif hefðu þau notað næsta putta við sem spelku! Neeeiii takk.. Svo gæti ég ekki dáðst að fallegri bjúgunni á höndinni á mér ef ég færi að pakka henni eitthvað inn. Rugl.